Meer informatie
MultiGids Beveiliging
*/ ?>

*/ ?>
15 mei 2003
*/ ?>

Duiken naar de verdronken dorpen in het Brokopondo-stuwmeer

Het Brokopondo-stuwmeer blijkt achteraf nutteloos en heeft met zijn gigantische omvang voor veel leed gezorgd onder het volk van Suriname. Maar nu het er toch is kun je er maar beter het beste van maken. Een toeristische attractie dus, voor duikliefhebbers met een zwak voor de jungle.

Het Brokopondo-stuwmeer ligt midden in de Surinaamse jungle en heeft een oppervlakte die vergelijkbaar is met de provincie Utrecht. 

Na een urenlange tocht per Land Rover door het dichte woud van de Surinaamse jungle opent het bladerdak zich plotseling. Expeditieleider Michel Boeien staat aan de boorden van het Brokopondo-stuwmeer.
Het is een kolossale plas, met 1560 vierkante kilometer in oppervlakte gelijk aan de provincie Utrecht. De zon laat het water schitteren als zilverpapier. Het is een bijzondere plek. Niet omdat het er zo onwezenlijk stil is, maar omdat er zo ver het oog reikt skeletten van oude woudreuzen bewegingsloos in het water staan.

In 1964, na de realisatie van de Afobaka-stuwdam in de Suriname-rivier, die het land aan goedkope elektriciteit moest helpen, liep het dal vol.
De zesduizend boslandcreolen van 26 dorpen met namen als Ganzee, Nyunkondre en Wakibasu waren al maanden eerder gewaarschuwd voor het komende water.

Maar ze geloofden het niet. Pas toen hun kookpotten de hut uitdreven begrepen ze welke ramp zich hier voltrok. Ze vluchtten naar hoger gelegen gebieden of werden opgevangen in transmigratiedorpen. Hun geboortegrond werd overspoeld, hun hutten en kerken verdronken.
Later werd duidelijk dat de stuwdam nooit gebouwd had hoeven worden. Met het 'houtvergassingsproces' van bomen in het woud kon eenzelfde hoeveelheid energie worden gewonnen. Bovendien had dat aanzienlijk meer werkgelegenheid opgeleverd. De stuwdam levert nauwelijks nog energie. De turbinebladen zijn door het zure water sterk geoxideerd. Bovendien zijn de aluminium-smelters van Suralco, voorheen goed voor een behoorlijke afname van energie, voor onbepaalde tijd uit bedrijf genomen. De bewoners van de ondergelopen dorpen hebben nog altijd heimwee. Een klein deel van hen is naar Paramaribo vertrokken, een grote groep leeft nog altijd onder slechte omstandigheden in onderkomens die destijds 'tijdelijk' waren neergezet op onvruchtbare gronden.

Ook miljoenen dieren moesten een veilig heenkomen vinden. Slechts één man, de Amerikaan John Walsh, ontfermde zich over de woudbewoners die volkomen waren verrast door het wassende water en een goed heenkomen hadden gezocht in de boomtoppen en op eilandjes die elke dag kleiner werden.

Samen met enkele geestverwanten startte Walsh 'Operation Gwamba'. De reddingsactie werd breed uitgemeten in het vermaarde blad 'Life', compleet met tragische coverfoto van een baby-luiaard die zich vastklampt aan zijn verdronken moeder. In totaal werden tussen augustus '64 en december '65 10.000 zwaar vermagerde en weerloze dieren in de korjalen getrokken en op de oever weer vrijgelaten.

Vervolgens keek 40 jaar lang niemand meer om naar het Brokopondo-stuwmeer. Tot Michel Boeien en duikinstructeurs van Surinam Diving besloot op zoek te gaan naar de verdronken dorpen van Brokopondo. Nog nimmer was er gedoken, niemand wist wat er nog aanwezig was. Op de bodem van het meer, met een maximale diepte van 50 meter, moeten nog altijd de geraamten staan van de huizen, gebouwd van het duurzame groenhart, hardhout uit het bos waar overal ter wereld nog steeds sluisdeuren van worden gemaakt.

Boeien legde de hand op unieke 8mm-opnamen, gemaakt door hydrobioloog P. Leentvaar. Hij werkte begin jaren '60 in het gebied dat later onder water zou komen te staan. Op de film staan vrolijke mensen, paden en pleinen, een prachtig wit kerkje, een ziekenhuis en zelfs een spoorlijn waarover de stoomlocomotief puffend de verbinding met Paramaribo onderhoudt.


Met rubberboten trekt de groep het water op. Het water is relatief helder, ondanks het feit dat er zich door het rottingsproces van de vegetatie weinig zuurstof in bevindt. Door de diep penetrerende zonnestralen hebben de duikers de eerste tien meter goed zicht. In het gezelschap bevindt zicht Willem Kolvoort, gespecialiseerd in onderwaterfotografie van zoetwatergebieden. Kolvoort reist al decennia de wereld over, zijn foto's van het exotische dierenleven onder water zijn meerder malen met prijzen onderscheiden. Hij is getroffen door de fotogenieke schoonheid van dit meer. Het zijn niet de enkele voorbijschietende glinsterende piranha's die hem betoveren, maar de dode bomen, de stille getuigen van het verdwenen oerbos.
De groep daalt af langs de stammen, waarvan de kale toppen boven het water reiken, op zoek naar de verlaten dorpen.

De kaart waarop de 26 nederzettingen staan aangegeven blijkt onnauwkeurig. Tot een van de expeditieleden plotseling aanzwemt tegen een stalen bord, waarin de naam 'Witte Kreek' is uitgestanst. Vier dagen lang duiken de mannen in de omgeving, op zoek naar meer sporen van de verdwenen beschaving. Maar langzaam moet worden toegegeven dat het gebied te groot is. 12 miljard kubieke meter water houdt dit Atlantis van de jungle verborgen.
Toch is het expeditieteam van plan terug te keren naar het Brokopondo-stuwmeer. Boeien: "Zodra we gedetailleerde kaarten hebben gevonden reizen we af met een gezelschap natuurliefhebbers en enthousiaste duikers. Het is een prachtige trip, waarin al het mooie van Suriname is verenigd; een bezoek aan Paramaribo, een onvergetelijke rit per Land Rover door de jungle, bezichtiging van kleine dorpjes en een verblijf in tenten langs de oever en op de eilanden van het onmetelijke tuwmeer. Je kunt er vissen, de jungle intrekken, brulapen, kapybara's en tapirs tegenkomen, of gewoon languit in de zon liggen op de rand van de rubberboot…"

Ook de Nederlandse ondernemer Peter Sul van Lovers Rail onderzoekt of het stuwmeer als toeristische attractie kan worden ontsloten. Hij heeft plannen om de 180 kilometer lange Lawa-spoorlijn vanuit Paramaribo naar het stuwmeer vrij te hakken.

De uit 1903 daterende lijn werd aangelegd onder gouverneur Lely - bekend van de Zuiderzeewerken - om de goudvelden in Mindrineti en Sara-Kreek te ontsluiten.
Nog altijd is het mogelijk om over de bielzen grote stukken door de jungle te lopen.

Bron: De Telegraaf





Niet gevonden wat u zoekt? Klik hier en stel uw vraag aan MultiGids!

Gerelateerde artikelen
  • Duiken Belize - Reizen & Vakantie in Belize
  • Hoe naar Schiphol?
  • Actie tarief naar Paramaribo
  • Met Djed op vakantie naar Egypte
  • Nieuwe regels voor reizen naar VS
  • Aanbiedingen naar Tenerife, Milaan en Innsbruck
  • Nieuwe skitreinverbinding naar zonnig en sneeuwzeker Südtirol
  • Algarve - op vakantie & reizen naar Algarve
  • Noorwegen - op vakantie & reizen naar Noorwegen
  • Griekenland - op vakantie & reizen naar Griekenland
  • Geplaatst door TravelZone om 15:58
    */ ?>
    */ if (file_exists("/home/multi/public_html/reizen//links/mainlinks.html")) { ?>
    Links


    Z"; print "o"; print "e"; print "k"; */ print "Zoek"; //print "Zoek nu ook bijvoorbeeld "; } function urlencoder ($uc, $mc, $sc, $au, $id) { $enc['uc'] = urlencode ($uc); $enc['mc'] = urlencode ($mc); $enc['sc'] = urlencode ($sc); $enc['au'] = urlencode ($au); $enc['id'] = urlencode ($id); return $enc; } ?>